Lieve Vrouwke van den H. Eik

We hadden zóó gehoopt eens flink uit te rusten en te slapen, maar er is weinig van gekomen. Op den weg was veel Duitsch verkeer, van en naar ’t front. Deze drukte is vermoedelijk ook de Tommies aan ’t kanaal opgevallen en ze namen de weg onder vuur. De boerderij van Okkerse ligt aan de weg en voortdurend sloegen de granaten links en rechts en voor en achter in. We kenden ’t liedje: afschieten, gieren, inslaan. Ik heb werkelijk veel schrik gehad, was dàn warm, dàn koud. Maar we bleven gelukkig gespaard, Lieve Vrouwke van den H.Eik was met ons. Als we opstaan beslist Frans, dat geprobeerd moet worden om de dos à dos (klein soort rijtuigje, red.) te halen, deze achter de kar te binden en dan zóó naar Helvoirt. ’t Lukt gelukkig en hij ziet meteen, dat de Duitschers reeds in onze kelder zijn geweest. In zijn haast heeft hij niet verder gekeken. Van de toren en de kerk is nog maar een zielige ruïne over. De kinderen, Tante Jaantje en ik gaan met nog wat bagage op de dos à dos. Nellie en Jet Smits zullen afgewisseld met Jan en Betsy Smits de 2 koeien naar Helvoirt brengen en de anderen fietsen vast door. En zoo wordt dan tegen 10 uur gestart. Gelukkig is ’t rustig, maar we zien op verschillende plaatsen de gaten, waar de granaten vannacht insloegen en dat is kort bij ons geweest! De ‘koeienhoeders’ gaan via Oisterwijk en wij gaan via Moergestel. Uit Tilburg komt ons allerlei volk met allerlei voertuig tegemoet om zooveel mogelijk te fourageren. Dan komt in de lucht wat activiteit, maar ’t is nog ver genoeg bij ons weg en ze zullen vanuit de lucht wel ’t verschil zien tussen een verhuizing of soldatengroep. We bereiken Moergestel, waar Burg.Schoepp uit Son zich bij ons voegt. Hij is uit Vught en Amersfoort ontslagen en wil naar huis. Maar hoe? In Oisterwijk ontdekken we V.d.Spijker, oudgijzelaar uit Best, en we raken Hr. Schoepp weer kwijt. We zien de vernielingen die de beschoten en in de lucht gevlogen munitietrein veroorzaakt heeft. Even buiten Oisterwijk maken we halt. Annemieke en Max moeten eten en drinken en wij verzetten ons eventjes. Wij blijven niet langer dan noodig en gaan spoedig verder via de rijksweg Tilburg-Den Bosch naar Helvoirt. Op deze weg zien we meerdere malen de verbrande resten liggen van uit de lucht beschoten voertuigen, waarbij ook vele bomen verbrandden en vernield werden. Ergens zien we heel hoog in de boom een heele soldatenjas hangen! In de weg veel gaten van de mitrailleurkogels en ook in de akkers erlangs. ’t Schijnt hier dikwijls flink gespannen te hebben. En dan draaien we linksaf naar Helvoirt, waarvan we de toren reeds zien. Nog eventjes en we zijn er! De ‘koeienhoeders’ zijn er al en komen ons met nog anderen tegemoet. De Zeer Eerw.Heer Pastoor A.v.Teeffelen is ook ter verwelkoming aanwezig. Zijn Eerw. heeft erop gestaan, dat de fam. Roelvink, dat is 7 man, bij hem in kwartier kwam. En wij hebben daar niets op tegen. Er wordt uitgespannen bij Frans Kemps en eerst wat gegeten. Martina zorgde voor heerlijke erwtensoep! Dan wordt afgeladen en er blijkt toch nog heel wat meegekomen te zijn. Frans gaat onze kamers bekijken en eens wat afspreken. We krijgen 3 kamers, maar daar nog niet lang geleden ook de geheele pastorie ontruimd moest worden, zijn deze kamers nog geheel onbemeubeld. Ik moet er zelf aan te pas komen om ’t met plaatsen van bedden te regelen. En dan betrekken we ons kwartier! Voor ’t eerst zit Helvoirt zonder licht en men beklaagt zich erg, maar wij lachen erom. En als er in de verte geschoten wordt, zegt men met een donker gezicht dat het iets dichterbij schijnt te komen. Maar wij kennen onze rust niet, nu de granaten niet meer over ons heen gieren en dicht bij ons uit elkaar slaan. Nu kan ik de kinderen laten spelen zonder op ’t eerste dreigen van gevaar te moeten letten om ze bijtijds in veiligheid te hebben. We gaan doodvermoeid en vroeg naar bed.

Comments are closed.