We hebben best geslapen! De rust heeft ons goed gedaan. De kinderen beginnen de weg in huis goed te kennen en voelen zich meteen op hun gemak. De boodschap komt, dat ’t Roode Kruis uit Helvoirt weggaat naar Loon-op-Zand. We proberen uit te maken of dit verband houdt met het front, maar daar weten we weinig van af. Frans gaat met nog enkelen naar Oirschot terug. Ze weten niet, of ze vanavond nog terug komen, want geprobeerd zal worden zoveel mogelijk vee in veiligheid te brengen. En intusschen gaan we ons hier in de pastorie wat beter installeren. Al onze koffers en bagage ligt door elkaar en we weten zelf
niet, wat en waar we iets inpakten. In de verte bemerken we iets van den strijd in Brabant. Als Frans bijtijds terug is, vertelt hij dat de overige koeien van Kemps nog present waren en nu onder de hoede van Kees bij Okkerse zijn ondergebracht. De varkens en ’t kalf waren verdwenen en de boerderij was bezet met Duitschers. Ook in onze achtergelaten spullen hadden ze reeds een kijkje genomen en meegenomen wat van hun gading was. De rest is bij de Paters ondergebracht, die ervan zullen gebruiken, wat ze noodig hebben. Onze paarden, schapen en varkens waren er nog, maar ’t huis was aan een nieuw onderzoek onderworpen geweest! Alle vleeschweck o.a. was verdwenen. Schade van granaat- of mitrailleurvuur had het verder nog niet gehad. Maar de kogels sloegen nog steeds dichtbij in. Frans vond in ’t dorp nog een getroffen Duitsche soldaat liggen, waarvoor hij hulp heeft gehaald. Nog enkele burgers zijn in hun kelders gebleven en vrijwel nog de geheele bevolking van Spoordonk. ’t Praatje ging, dat Jan Habraken, om ‘t niet willen geven van een kalf, gefusilleerd was en dat er 12 meisjes o.a. 2 van Willem Louwers, door de Duitschers meegenomen waren. Bevestiging kon hij niet hiervan krijgen. ’t Is verder voor ons een rustige dag geweest, maar we zijn blijkbaar nog niet heelemaal bekomen en verlangen vroeg naar ons bed
