Frans gaat met Frans S, en Pieter naar Oirschot. Ze zijn bijtijds op, daar zorgde het doordringende artillerievuur wel voor, waarvan de ruiten rinkelen. Maar overigens is ’t een vrij rustige dag. Alleen in de verte vernemen we iets van artillerie in de richting Tilburg, af en toe een kwartier zonder enkele onderbreking. In de lucht is weinig activiteit. ’s Middags ga ik ’t dorp in om nog wat te winkelen. ’t Is vreemd, dat konden we sedert drie weken niet meer doen, en intusschen zijn we ook al weer twee weken uit ons huis. Tegen 7 uur komt Frans uit Oirschot terug. ’t Dorp is uitgestorven, er zij ook haast geen Duitschers meer, en van den overkant van ‘t kanaal komt nog maar zeer weinig geschutsvuur. In huis was een Duitsch Roode-Kruis-soldaat, zéér bang. Onze matrassen waren in de schuilkelder bij Frans van Cuyck maar de soldaat zou zorgen, dat ze bij z’n vertrek weer in ons huis waren!! Vernield was er niets, op enkele weckflesschen na; de nog aanwezige weckflesschen waren wel opengetrokken. Bij Kemps was de boerderij weer leeg en voor zover na te gaan niet geplunderd. Bij de Paters was gebrek aan beddegoed en verschooning voor de oudjes. Geprobeerd zal worden hiervoor in Helvoirt wat goed bij elkaar te krijgen. En dan geeft de radio ’t nieuws: nog 1 km van Tilburg af. Hoerah!, ’t vordert toch. ‘Men’ zegt dat ze op Broekhoven zitten, dus tegen de stad aan. Van Breda en Den Bosch geen nieuws. Uit het land verder melding van overstroomingsgevaar vanwege de ondermijnde zee- en rivierdijken. ’t is
iets monsterachtigs wanneer dit inderdaad werkelijkheid gaat worden. Hongersnood kan nog met hulp uit vliegtuigen te keeren zijn, maar hiertegen is ’t hopeloos vechten. Alle Heiligen van Nederland, bescherm ons land, weest onze voorspraak!
