Frans vertrekt bijtijds naar Oirschot, voor ons is ´t wat later dag. De kapelaan brengt het eerste nieuws: de geallieerden zijn bij Tilburg teruggeslagen en zijn nu 7 km van Tilburg af. Officiëel is daar echter niets van bekend gemaakt. ’t Eenige officiëele nieuws is: Ossendrecht bevrijd, dus ook Putte en dat ze nog 1 km af zijn van de verbindingsweg Brabant-Zeeland. Bekend terrein voor Nellie! De lucht is zeer betrokken, af en toe zelfs regen. De oorlog staat stil, we hooren niets, nòch op ’t land, nòch in de lucht. Op ’t gemeentehuis moeten we geregistreerd worden. Men schat het aantal geévacueerden op ruim 100. Ik krijg bezoek van Mevr. De Jonge-Van Zwijnsbergen; zij inviteert op een kopje thee morgenmiddag. ’t Schijnt, dat enkele gezinnen naar Oirschot terug gaan, want er zouden geen Duitschers meer zijn en dus ook geen gevaar voor geschutvuur. Ik ben benieuwd, wat voor nieuws Frans hieromtrent meebrengt. Tegen zes uur komt weer geschut in werking. ’t Lijkt eerst dichtbij, maar later blijkt het toch verder weg te zijn. We krijgen ’t gevoel, dat het heelemaal niet goed gaat en hoe lang zal het nu nog duren? In ieder geval ligt Helvoirt gunstiger dan Oirschot, al weten we niet, wat ons nog overkomen zal. Ik verlang erg naar Oirschot terug, maar de kinderen voelen zich hier volkomen thuis. ‘t Is negen uur ’s avonds en de drie fietsers zijn nog niet uit Oirschot terug. Toen Frans vertrok zei hij wel: “vrijblijvende offerte” maar ik vind het toch niet prettig, als hij niet terugkomt. Ik maak me nog niet ongerust.
